Runningmarie

Nieuwe schoen

Op ChatnRun zijn er inmiddels al 124 pagina's aan gewijd. Oh waaraan? Nou aan nieuwe schoenen.

Ik volg dit altijd redelijk trouw, want ik ben gek van blitse schoenen. Zo heb ik, natuurlijk naast de gangbare schoenen, een paar zeer vrolijk gekleurde schoenen. Mijn collegea noemen ze de "Pipo de clown" schoenen. Op de fel gekleurde schoenen passen toevallig wel bijna al mijn polo's, die ik zomers het liefste draag naast een blouse. De kleuren in de schoen zijn o.a. wit, paars, blauw, oranje, geel, knalgroen en nog twee of drie andere kleuren. Maar ja ik dwaal af, want daar wil ik het helemaal niet over hebben. Ik wil het hebben over sportschoenen en wel te verstaan hardloopschoenen.

Op twitter, weblogs van andere lopers, je wordt er bijna mee dood gegooid. Ik, normaal helemaal niet trendgevoelig of meegaand in de mode of andere fratsen die opgelegd worden, ik werd er hebberig van.

Dus ik heb ze nu ook! Oh ja, maar wat heb je dan??

Nou dit:  

Ik hou ze nog even schoon tot na mijn voetoperatie, daarna ga ik erop lopen! Vele kilometers lang hoop ik!

Terugblikje en vooruitblik

Een klein terugblikje:

Bijna 7 maanden geleden werd ik aan mijn hart geopereerd. Twee maanden daarvoor liep ik met de Marikenloop mijn laatste loopje, het kostte me teveel moeite en het lopen verliep dramatisch!

Al met al heb ik bijna een jaar lopen kwakkelen, lopen vloeken en tieren dat het allemaal niet lukte.

Na mijn hartoperatie heb ik verplicht drie maanden moeten wachten om de schoenen weer aan te mogen trekken. Vanaf begin of half november 2009 ben ik weer gaan trainen. ik weet het al niet meer precies. In eerste instantie heel heel rustig aan, toen heel rustig aan en nu rustig aan. In het begin lukte het trainen maar niet, snel moe, geen tempo kunnen maken en snel buiten adem. Hierdoor vond ik het hardlopen niets meer aan en ging ik mezelf afvragen------> wil ik blijven hardlopen? Ja, tuurlijk wil ik dat, maar dan weer zoals vroeger. Ik heb mezelf goed onder de kont laten schoppen door verschillende mensen en opeens pats boem ging de knop om! Niet terugblikken, kijk vooruit en kijk niet naar wat je kon, maar wat je nu kan.

Om een lang verhaal kort te maken, sinds die knop in mijn hoofd om is, gaat het eigenlijk steeds beter. Uiteraard bij dit juffertje ongeduld niet zo snel als ik zou willen, maar toch is er progressie te zien. Belangrijkste voor mij is nu conditie opbouwen en het uithoudingsvermogen vergroten. De tijden komen vanzelf wel, als ik dadelijk wat meer ga intervallen en het tempo maken niet meer zo'n ontzettende inspanning voor de rikketik is. 

Trainen gaat lekker, afstanden kunnen wat langer, gelukkig niet zo snel meer moe, hart houdt zich fantastisch, dus dan is de vraag----------> Waar ga ik voor trainen? Wat is mijn trainingdoel op korte en op langere termijn?

Op zeer korte termijn loop ik met mijn hardloopmaat/hardloopvriendin in Apeldoorn! Samen gaan we lekker lopen en we zien wel wat het wordt. Daarna loop ik, mits ik herstelt ben van mijn voetoperatie, in maart met een vriendin de 5 km. in Zandvoort. Vervolgens in april een 10 km in Hilversum, met de Marikenloop in mei de 10 km. en dan zien we wel verder waar er in de zomer gelopen gaat worden. Met mooi weer wacht de boot, dus ik zal hopelijk veel op het water zitten.

De grote uitdaging dit jaar zal de halve marathon van Eindhoven zijn op 10 oktober! Samen met Kit en Esther zal ik daar de 21 km. lopen.   

Vandaag een kleine test gedaan waar ik sta. Samen met mijn loopmaat 18.5 km gelopen in 2.03.57.

Rondje was in Hoogland West, de route van de halve van Hoogland. Klein stukje door ons afgesneden, je moet het natuurlijk ook niet te dol maken!

Het linkje vindt je hier.

 

GESLAAGD!!

Zoals een aantal weten, en wie het niets wisten komen er nu achter, ben ik bezig met de assistent trainers opleiding, gegeven door de Atletiek Unie. Veel werk, erg veel opdrachten en veel praktijk opdoen. Ik heb het niet iedere keer leuk gevonden, omdat ik deze nieuwe opleidingsvorm teveel vond doorgeschoten. Het geven van de trainingen begon ik wel steeds leuker te vinden en daar gaat het uiteindelijk om.

Vanmiddag vond ik deze twee emails in mijn inbox:

"Beste Annemarie,

De beoordeling van PVB (2.1) Verzorgen van trainingen heeft plaatsgevonden. Het portfolio was voldoende dus je hebt je PvB gehaald. Gefeliciteerd! Je beoordeling en ook de toelichting van de beoordelaar tref je aan op de Atletiek Academie

en

Beste Annemarie

De beoordeling van PVB (2.2) Begeleiden tijdens wedstrijden heeft plaatsgevonden. Het portfolio was voldoende dus je hebt je PvB gehaald. Gefeliciteerd! Je beoordeling en ook de toelichting van de beoordelaar tref je aan op de Atletiek Academie".

Jammer dat er alleen een keus is tussen onvoldoende en voldoende!

De toelichtingen op de beoordelingen waren erg positief!

Dit houdt dus in dat ik GESLAAGD ben!!!

Het scherm van de electronische leeromgeving zit er inmiddels zo uit:

Vanavond training geven en na afloop de groep trakteren! Zonder hun inbreng had ik niets geleerd!

Sneeuw, sneeuw en genieten

De tegenstrijdigheid van de mens, in dit geval van mezelf, kan mij soms behoorlijk verbazen! Om maar gelijk met de deur in huis te vallen--------->Eigenlijk haat ik sneeuw!! Ik vind het drie keer niks!! Als het net gevallen is is het mooi om te zien, vanachter het raam wel te verstaan.

Wat schetst mijn verbazing?? Zondagmorgen met de hond uitlaten liep ik te genieten! De sneeuw op de bomen, het zonnetje erbij, de prachtige blauwe lucht, gewoon prachtig om te zien. Ik was zo onder de indruk dat ik thuis heb voorgesteld om volgend jaar op wintersport te gaan. Voor mij de eerste keer, ben nog nooit gegaan uit angst mijn benen te breken. Het voorstel werd met beide handen aangenomen, ik had ook niet anders verwacht!

Zondag moest er natuurlijk ook gelopen worden, op het menu stond 2 x 45 minuten LSD training. Nu wilde ik dit met de club van de AV gaan doen, maar het bed wilde mij om 7.45 uur niet loslaten, hoe hard ik ook mijn best deed om eruit te gaan:-))

's Middags de hardloopkleren aangetrokken en op weg gegaan. De bedoeling was dus 2x 45 minuten, maar toen ik lekker liep bedacht ik me en ben ik een ronde gaan lopen. Al lopende berekende ik dat de afstand op die manier terug bijna netzo lang zou zijn. Het werd een rondje Bunschoten, langs boerderijen over een landweg. Uitzichten en vergezichten zo mooi, weilanden vol met zwanen en gansen, de meerkoetjes en eenden in de slootjes en bij een boederij, een kalfje in zijn plastic tent/hok. Op de terugweg naar huis, twee overvliegende zwanen die met elkaar aan het "kletsen" waren. ( wat doen zwanen eigenlijk? het lijkt op een soort blaf). Kortom ik liep opnieuw te genieten! Wat is de natuur toch prachtig mooi!

   

Op een gegeven moment gebeurde er onderweg iets heel vreemds......ik voelde mezelf niet meer lopen, hoorde mijn ademhaling niet, ik had het idee dat ik over de weg zweefde. Dit duurde zo'n 10 minuten en daarna was het over.

Het was een heerlijk loop, in de planning staat dat ik hem volgende week weer ga doen en dan neem ik de camera mee.

De camera was wel mee met de hond uitlaten, Gijs vindt de sneeuw geweldig!

 

Safarirun, een emotievol loopje

Zondagochtend bij het gluren door de luxaflex werd de sluimerslaapstand wreed omgezet in keiharde realiteit. Gatverdamme er lag wederom sneeuw en ik was zo blij dat alles weg was!!  De stoeptegels waren weer goed zichtbaar en het asfalt zo zwart! Nu was alles weer bedekt door een flinke laag sneeuw.

Zondag moest de Safarirun gelopen worden en hoe moest dat nou op mijn gewone hardloopschoenen?  Moet ik daar nou op gaan lopen, ik degene die altijd loopt te piepen over gladheid en uitglijden?? Ik had al wilde fantasieën, zag mezelf al languit liggen in de sneeuw, overeind geholpen door een jonge leuke meid die mij liefdevol...........Oh ja, dat was fantasie, we gaan het over de loop hebben.

Al erg vroeg was ik in Arnhem, dus ik had alle tijd om het parcours te gaan verkennen. Heb ik niet gedaan, dat zou erg masochistisch geweest zijn. Ik had al verhalen gehoord dat het een zwaar parcours zou zijn, dus ik zou het vanzelf wel gaan zien en beleven.

Dat het parcours zwaar zou zijn blijkt wel uit deze foto

Door het heen en weer gedrentel in de kou, waren mijn handen en voeten wel erg koud geworden. Heel even kreeg ik de neiging het smoezenboek te pakken en een reden op te zoeken om niet te gaan lopen. Gelukkig heb ik dit niet gedaan, de voeten werden vanzelf weer warm, evenals de handen.

Tijdens de start ben ik maar achteraan gaan staan, ik zou niet zo snel lopen, zou rustig starten. Ruim de eerste twee kilometers gezellig met Kitty gelopen, daarna ging bij mij langzaam het kaarsje uit. Door het tegen de heuvel op lopen, heeft mijn hart het nog iets te zwaar te verduren en dat eist dan zijn tol. Stukjes gewandeld om de hartslag te laten zakken en daarna weer verder hobbelen.

Voor de finish kwam Bertus aan gerend en die heeft me een stuk op sleeptouw genomen, me ondertussen maar oppeppen. Onderweg stonden Monique en Petra mij de laatste meters richting finish te gillen. Uiteindelijk kwam ik daarover met een tijd van 30.52.

De safarirun, mijn eerste loopje na mijn hartoperatie.

De Safarirun, een zware maar een ontzettende gezellige loop.

De Safarirun, volgend jaar kom ik weer!

NASCHRIFT

Natuurlijk moet ik alle mannen die mij stonden aan te moedigen in de laatste vele meters, o.a.Denis, Riny, Taco en tja, heel heel hartelijk bedanken. Zonder jullie aanmoedigend geschreeuw was het bijna niet meer vol te houden!

Laatste nieuwtjes

Even de laatste weetjes:

In eerste instantie was mijn ingeleverde opdracht, de eerste, met een onvoldoende beoordeeld door de beoordelaar van de Atletiek Unie. Ik snapte hier niets van, kon de motivatie hiervan niet volgen, dus hup rammelen op het toetsenbord, nette email was het gevolg en nu dus wachten op antwoord. De volgende dag kreeg ik bericht dat de beoordeling verkeerd was gegaan en dat ik opnieuw beoordeeld zou worden.

Van de week kreeg ik deze email:

De beoordeling van PVB (2.3) Assisteren bij activiteiten heeft plaatsgevonden. Het portfolio was voldoende dus je hebt je PvB gehaald. Gefeliciteerd! Je beoordeling en ook de toelichting van de beoordelaar tref je aan op de Atletiek Academie.

Namens de Toetsingscommissie van de Atletiekunie.

Zo die is binnen, ik blij! Nog twee kleine opdrachten te doen en dan kan ik de hele bups uploaden en wachten op de beoordelingen hiervan!

Een ander weetje:

Op 3 maart word ik in het ziekenhuis verwacht voor de operatie aan mijn voet. Ze halen dan het Morton's Neuroom weg. Hopelijk ben ik hierna van het vervelende branderige gevoel in die voet af!

Wat kan er dan nog in de weg staan om volop en lekker te trainen richting de halve marathon in oktober??

Lekker loopje

Sinds half december 2009, na de sneeuw invasie, is er van het lopen zeer weining terecht gekomen. Er zijn hier een aantal "redenen" voor te bedenken:

• er lag sneeuw
• geen zin om in de sneeuw te lopen
• er bleef maar sneeuw liggen
• het was glad
• er kwam ijs bij
• ik ben bang om te vallen
• het is te koud om te lopen
• het is te koud voor mijn longen
• vul zelf maar in......

Vanaf half december tot nu toe is het lopen dus kwakkelen geweest. Dat is nu AFGELOPEN, geen gedonder meer, de sneeuw is weg, het smoezenboek wordt met een ferme klap dicht geslagen en de weersomstandigheden mogen er niets meer toe doen, rennen zal ik!

Van een twitteraar heb ik een mooi schema gekregen en dat ga ik trouw volgen. Doel is om in oktober een halve marathon te gaan lopen samen met Esther en Kitty. Nu gooit een vervelende blessure bij Esther waarschijnlijk roet in het eten, maar het is nog lang geen oktober, dus we gaan vooralsnog met ons drietjes.

Vanmiddag mezelf bij de lurven gepakt, hardloopkleding aangetrokken en vertrokken. In totaal 7 kilometer gelopen in 42.14, maar wat ging het zwaar en moeizaam. Conditie is ver te zoeken, uithoudingsvermogen idem dito. Totaal 3 keer moeten lopen om de hartslag omlaag te brengen en ik kreeg last van mijn linker lies.

Ik ken een behoorlijk aantal spreekwoorden en gezegdes>>> "Eigen schuld dikke bult" is er eentje van en klopt als een bus! Mijn gevleugelde uitspraak knal ik er ook maar tegen aan : "Niet klagen maar dragen en bidden om kracht".  Ik klaag niet en zal de slechte conditie en het uithoudingsvermogen als een flinke stoere meid dragen! De rest laat ik aan anderen over en uiteindelijk zal alles goed komen!!!

Aandacht voor de Be More Ultra Tour 2010

Momenteel heb ik niet zoveel te melden, het hardlopen staat even op een laag pitje. Een reden hiervan kan ik niet zo goed aangeven, het lijkt alsof de motivatie nog onder een laag sneeuw ligt. Met sneeuw voel ik er toch al niet zoveel voor om te gaan lopen. Mijn leven lang, nou ja leven lang is wat overdreven, meer vanaf mijn eerste harde val op het ijs, waarbij ik dacht alles gebroken te hebben, ben ik bang op te vallen. Zodra ik maar het idee heb dat het glad is, verstrakken de spieren en heb ik binnen de korste keren spierpijn van het idiote lopen. Dus ik pas me daar gewoon op aan en blijf thuis.

Nu heb ik thuis zat te doen, want de cursus loopt bijna ten einde en ik moet nog wat opdrachten afmaken.

Iets wat heel interessant is om te lezen is de Be More Ultra Tour 2010. Drie hardlopers die 250 kilometer dwars door Nederland gaan lopen voor het goede doel. Je kunt alles over hen lezen door hier te klikken!

Een goed initiatief waar ik graag reclame voor maak! Met z'n allen kunnen we de wereld mooier maken!

Een ander einde

Zoals de meeste wel weten ben ik bezig met de opleiding tot assistent trainer, gegeven door de atletiekunie. Inhoud van de opleiding>>> totaal 5 workshops en 28 opdrachten!! Schreef ik eerder ergens 23 opdrachten, na juist telwerk blijken dit er dus 28 te zijn.

Een ander onderdeel van de opleiding is ervaring opdoen, dus assisteer en loop ik in de groep van mijn praktijkbegeleidster, tevens mijn (hardloop)vriendin, stage. Gelukkig kan onze vriendschap tegen deze situatie en daar ben ik blij mee!!

Samen met mijn praktijkbegeleidster ben ik een avond de kroeg ingedoken om een juiste planning te gaan maken, wanneer de opdrachten klaar moeten zijn. Planning klaar en toen vloog deze in de fik, want na verschillende biertjes waren we de brandende kaars vergeten.

Nu ben ik iemand die eigenlijk de meeste dingen op het laatste moment doet, dus ook bij deze opleiding. Van de half afgefikte planning komt amper iets terecht en ik sta dus onder tijdsdruk. Normaliter zou ik dit niet voelen, de tijdsdruk dan, maar omdat ik de cursus eigenlijk helemaal niet zo leuk vind, ervaar ik, notabene op mijn 50ste, dit voor het eerst in mijn leven anders.

Wat zeg ik nu.......de cursus niet leuk vinden??? Eigenlijk klopt dit niet, de praktijkstage en de theorie vind ik wel leuk, ik leer ervan en doe een schat aan ervaring op. Wat ik niet leuk vind zijn de vele opdrachten en van sommigen, in mijn ogen, de onzinnigheid hiervan. Nu moet ik nog ruim een maand buffelen, nadenken hoe ik het op papier zet en krijg en dan is het certificaat hopelijk binnen.

Samen met mijn praktijkbegeleidster duik ik dan de kroeg weer in om dit te gaan vieren. Maar laat ik niet op de zaken vooruitlopen, dit moet ik eerst afsluiten met een goed resultaat.

Mijn eerste goede voornemen voor 2010 is hiermee gemaakt!

Dag 2009, welkom 2010.

Het jaar 2009 ligt bijna achter ons, nog maar een aantal uur te gaan en dan staan we alweer in 2010. Aan het einde van het jaar komen meestal de overpeinzingen, wat ging er goed, wat ging er fout, wat was je leukste moment en wat ging minder.  Ik wil jullie daar absoluut niet mee vermoeien, de overpeinzingen vinden vooral in mijn hoofd plaats.

Wat betreft het hardlopen....... dit jaar laat ik snel achter me! Dat dit jaar een verloren jaar is geweest qua hardlopen mag duidelijk zijn. Daar waar ik mijn hart aan verloren had, liet het hart het opeens afweten. Gelukkig is het hart inmiddels gepimpt, klopt het weer naar behoren en kan ik daar de schuld niet meer aan geven dat het soms wat minder gaat.

Gelukkig ben ik weer rustig aan het opbouwen met de nadruk op rustig. Het herstel duurt langer dan dat ik van tevoren bedacht had en dat is soms even slikken en vloeken. Geduld is nooit mijn sterkste kant geweestJ

Wat 2010 mij gaat brengen weet ik natuurlijk niet, ook ik heb geen glazen bol. Ik kan alleen maar hopen dat ik gezond blijf, fijn mag blijven hardlopen en het aantal kilometers kan gaan uitbereiden.

Daarnaast zijn er natuurlijk ook andere wensen, maar die hou ik lekker voor mezelf!

Ik wens iedereen een heel gelukkig, gezond, liefdevol en blessurevrij 2010.

De vrouwenborst en haar verzorging

Sinds ik hardloop valt het me op hoeveel vrouwen hun borsten plagen en teisteren  door er slecht voor te zorgen qua ondersteunde maatregelen tijdens het hardlopen. Je vraagt je misschien af: "Waar heeft ze het in hemelsnaam over???". Ik ga je het vertellen......

Met met bovenstaande bedoel ik dat het me opvalt hoe vrouwen voor hun borsten behandelen door ze behoorlijk te laten bewegen tijdens het hardlopen. Buiten het feit dat ik het een raar gezicht vindt die klotsende heen en weer wiegende borsten, is het nog slecht voor de borst zelf en kan het tevens tot andere blessures leiden.

Hoe komt het dat borsten zo bewegen?  Een vrouwenborst bestaat voornamelijk uit vet- en klierweefsel. De borst wordt op haar plaats gehouden door de huid en door banden die uit bindweefsel bestaan. Met deze banden zit de borst aan de dieper gelegen grote borstspier vast. Bij het lopen gaan de borsten door hun gewicht omhoog en omlaag, waardoor de banden het zwaar te verduren krijgen. Hierdoor treden bij veel vrouwen pijnklachten op tijdens of na het lopen.

Er is een filmpje dat laat zien hoe borsten bewegen tijdens het hardlopen. Uiteraard is dit een filmpje van een fabrikant van sportbeha's.

Nu ik zelf hardloop, zorg ik ervoor dat mijn borsten ondersteund worden door een goede en de juiste sportbeha. Maar wat is een juiste sportbeha? Even googlen bracht me op de site van www.kiesdejuistesportbh.nl. Een goede site waarop veel wordt uitgelegd en waar je dus gelijk een goede sportbeha kunt bestellen.

Eerlijkheid bied mij te zeggen dat ik het moeilijk vind om tegen een medeloopster iets te zeggen over de beweeglijkheid van haar borsten. Een beetje bewegen doen ze natuurlijk altijd, maar dan heb ik het over het behoorlijk heen en weer bewegen. Hoe breng je zoiets als het gewoon een medeloopster binnen de groep is. Zeg je dan: "Joh, wat voor sportbeha heb jij aan?" of iets in de trant  "Doet dat geen pijn dat gewiebel van je borsten?' Ik vind het lastig. 

Al schrijvende heb ik de oplossing bedacht: Ik ga het bespreken in mijn groep! Waar op te letten bij het hardlopen, waar let je op met kleding en voor de vrouwen neem ik de borsten in dit bespreken mee.

blessure

Het is alweer even geleden dat ik een stukje heb geplaatst op mijn web-log. Reden druk, druk, druk en volgens mij had ik weinig te melden wat noemenswaardig was/is.

Maar nu het volgende: Sinds een bijna drie jaar heb ik behoorlijk last van van mijn rechtervoet, zo ter hoogte van de tweede en derde teen. Eerst was het alleen in mijn hardloopschoenen en nieuwe gewone schoenen. Had zelf bedacht dat het rare fratsen van de tenen was, een beetje in de trant van mijn tenen moet wennen aan nieuwe schoenen.

Met wat googlen en zoeken op internet kreeg ik het vermoeden dat er spake kon zijn van het Morton's Neuroom. Dit vermoeden werd bevestigd door de huisarts uit mijn vorige woonplaats, toen ik deze kwaal tussen neus en lippen met hem besprak.

Met name met het hardlopen werd dit neuroom een probleem, want na ongeveer 10 tot 15 kilometer kreeg ik zo'n pijn in die voet, dat ik eigenlijk geen stap meer kon verzetten. Dag mooie tijd, dag PR:-))

Geadviseerd werd om steunzolen aan te laten meten, dit zou moeten helpen. Inmiddels al twee paar steunzolen laten aanmeten en aangeschaft, maar het gaat maar niet over, het wordt eigenlijk steeds erger de pijn aan de voet. Opeens ben ik die kwaal zat, het doet pijn en het belemmert mij bij het hardlopen. Tijd voor actie dus.

Via mijn huidige huisarts bij de neuroloog terecht gekomen, via de neuroloog bij de orthopeed en vanmorgen een echo laten maken. Duidelijk zichtbaar is het neuroom en zelfs aan de onderkant van de voet zit een uitstulping hiervan. Hoe vervelend het ook is, de pijn in de voet is verklaarbaar, evenals de PR' s die maar uitbleven!!!

Mijn steunzolen bied ik te koop aan op Marktplaats, die hebben totaal geen enkele nut voor dit probleempje!

Volgende week wordt het behandelplan besproken, dus ik wacht af en loop nog even geen PR.

Er zijn zo van die trainingen....

Er zijn zo van die trainingen waarvan je denkt: "Zo dat gaat lekker, zo kan ik wel uren doorlopen". Tijdens zo'n training loop ik heerlijk ontspannen, in een lekker of liever gezegd in het juiste tempo, mooi in cadans en heerlijk genietend van alles om me heen. Verleden week zondag, de LSD training was zo'n training en afgelopen donderdagavond ook. Donderdagavond was altijd, naast de maandagavond, mijn vaste trainingsavond, maar door de hartproblemen ben ik hier destijds mee gestopt. Tempo was opeens te hoog, ik liep meer te wandelen dan dat ik bezig was met hardlopen, daar vond ik dus niets aan. Nu het gelukkig weer stukken beter gaat, heb ik deze trainingsdraad weer opgepakt en train dus weer op de donderdagavondtraining.

Na de training lag het clubblad voor ons klaar en daar staat een stukje in over de marathon van New York. Nu de trainingen zo lekker gaan, vloog mijn hoofd even ongemerkt in de fantasiestand want de volgende gedachten kwam spontaan op: "Dat lijkt me gaaf, als ik de trainingen eens doorpak en daar naar toe ga trainen, dan loop ik in oktober volgend jaar die marathon". Het was echt een fantasiestand waarin mijn hersenen terecht kwamen, nu bestempel ik die gedachten als een vlaag van verstandsverbijstering, want......>>>>>>>>>Vanmorgen was er een training waarvan ik dacht: "Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig? " Tijdens het inlopen voelde ik al dat ik het zwaar ging krijgen, aangezien mijn kuit behoorlijk pijnlijk was door nachtelijke krampaanvallen. Vandaag stond er een LSD training op het programma van 35' heen en uiteraard ook weer terug. Laat ik het maar heel kort houden, ik liep voor mijn gevoel als een krant! Mijn (hardloop)vriendin, tevens mijn PBer is de hele weg naast me blijven lopen en was dat niet gebeurt, dan had ik na 2 km. rechtsomkeer gemaakt. Nu ik dat niet gedaan heb, heb ik toch 10 km gelopen en voel ik ergens heel ver in de verte een klein voldaan gevoel.

Volgende keer hopelijk weer zo'n training waarvan ik denk........ 

 

Even wat anders

Een vriend/collega van mij fietst. Op zich natuurlijk niets bijzonders, maar hij fiets op een racefiets. Ook dit gegeven is niets bijzonders, want hele volksstammen zitten tegenwoordig op een racefiets. Lopen wij met de hardloopgroep heerlijk in de polder, hele kuddes komen ons voorbij gescheurd. Nu zijn wielrenners in het wild, voorovergebogen over hun stuur, niet mijn grootste vrienden, maar dat is een ander verhaal.

Wat maakt zijn fietsen dan zo bijzonder? Neem een kijkje op zijn weblog en het zal je duidelijk worden.

Natuurlijk hoop ik dat ik, door dit kleine stukje te schrijven op mijn weblog, mensen kan overhalen een kleine bijdrage te leveren! Voel je niet verplicht, realiseer je alleen dat alle kleine beetjes helpen!

Opleiding en andere wetenswaardigheden

Ik weet het, ik loop wat achter met het onderhouden van mijn weblog! Het blogje bestaat nog geen maand en dan nu al problemen met het op tijd plaatsen van (loop)wetenswaardigheidjes. Je kent het wel druk...druk....druk, maar wie is er tegenwoordig niet druk? Hoor ik daar nou iemand denken: Waar is Runningmarie dan zo druk mee? Ik zal het je vertellen....

De trouwe lezer weet dat ik met de opleiding tot assistent trainer bezig ben. Schreef ik in een eerder stukje van de gedachten terug gekomen te zijn: "Nou dat doe ik wel eventjes, er zit heel wat meer werk aanvast dan dat ik in eerste instantie had gedacht. Geeft helemaal niets,ik leer er alleen maar van bladiebladiebla", inmiddels denk ik daar wat anders over. Laat duidelijk zijn, de opleiding is erg leuk en leerzaam, maar het werk aan opdrachten valt me heel vies tegen. We hebben uitgerekend dat er 23!, ja je leest het goed 23, opdrachten gemaakt moeten worden en dan ben je, uiteraard alleen bij een positief resultaat, assistent trainer. 

Inmiddels heb ik mijn eerste opdracht klaar en is deze ge-upload naar de ELO omgeving. Hoe de ELO nou precies in elkaar steekt en werkt en hoe het uploaden nou precies gaat is mij abacadabra en dat is ook gelijk wat het mij lastig maakt. Je krijgt een inlog en wachtwoord en hoppetoppie, je kunt aan de slag en veel plezier ermee. We hebben wel enige uitleg gehad, maar de praktijk wijst uit dat ik er kennelijk niet zo snel mee ben. Daarnaast heb ik mijn eerste opdracht wat moeten aanpassen en is dit document ge-upload op een hele verkeerde plaats, daar moet weer een andere opdracht geplaatst gaan worden. Hoe dan ook, het is lastig, maar ik kom er ooit achter hoe dit systeem werkt en wat ik precies moet doen.

Afgelopen zaterdag hadden we de derde workshop, ditmaal "Observeren is meer dan kijken alleen". De workshop bevatte zowel een theoretisch als praktisch gedeelte, dus wat we gehoord hadden konden we gelijk in de praktijk toepassen. Erg leerzaam en leuk om te ervaren hoe ieder daar op zijn eigen manier en wijze mee omgaat!

Zondag ben ik begonnen met de LSD training, waarbij LSD staat voor Long Slow Distance (= lange trage afstand). De term LSD komt uit Amerika waar deze methode in de jaren 70 heel veel werd toegepast. De nadruk lag op de duur en niet op de snelheid. 
Bij deze training loopt men op een rustig tempo waarbij de hartslag op 70 tot 75 procent van de maximale hartslag ligt.
De start is 25' heen en weer terug en wordt langzaam opgebouwd naar 1.10' heen en natuurlijk ook weer terug. Hier Download lsd_2009_met_blok.xls kun je zien hoe de opbouw is.

Waar ik naartoe ga trainen weet ik nog niet, ik ben alles behalve tevreden hoe mijn lopen gaat. Ik weet dat ik niet mag verwachten dat ik na 3-4 weken alweer op mijn oude nivo zit, daarvoor heb ik een te stevige lichamelijke opdonder gehad en ben ik er te lang uit geweest ! Die knop in mijn hoofd moet om en mijn voornemens moet ik gewoon nakomen. Ik heb er een jaar vooruit getrokken om te starten met een langzame opbouwen en stukjes bij beetjes wat meer te doen, dus die tijd moet ik mezelf dan ook gunnen ( maar het is lastig, erg lastig)

Verder ben ik weer volldige aan het werk gegaan, ik heb mezelf weer helemaal arbeidsgeschikt verklaard.

training en warming uppen

Afgelopen week was het me het weekje wel! Begin van de week werd ik ziek, later in de week was ik jarig en als verrassing mocht ik een lang weekend in Brussel de benen onder mijn billetjes vandaan lopen. Natuurlijk moest ik in het kader van de opleiding assistent trainer ook nog wat gaan voorbereiden en op papier zetten. Voor de komende training, lees inmiddels de afgelopen training, zou ik de warming up gaan verzorgen.

Maandagmiddag ben ik er maar eens voor gaan zitten en ben ik eens hard gaan nadenken wat ik voor de groep kon verzinnen, zodat het lichaam klaar is voor de komende training. Al zittende aan mijn eettafel bedacht ik me dat ik normaliter gewoon met de groep meeloop, doe wat er gezegd wordt en hier eigenlijk helemaal niet over nadenk waarom ik iets doe. Arm zwaaien, prima, ik zwaai wel, huppelen, ik huppel wel vrolijk mee.  Hierbij denk ik altijd heel even aan de slijtvastheid van mijn hardloopschoen.

Nu ik op papier moest zetten wat ik ga doen, hoe ik dit ga doen en waar ik op moet letten en met welke reden ik iets laat doen, is het toch even een ander verhaal.

Nu had ik voor mijn verjaardag een leuk boek gekregen met allerlei leuke tips en oefeningen voor de hardlooptraining, dus van dat boek heb ik al heel wat opgestoken. Alles is netjes op papier gezet en voor de training met mijn praktijkbegeleidster besproken en de oefeningen zijn zelfs voorgedaan.

Alles ging goed met inlopen, maar met de dynamische rekoefeningen was ik opeens een paar oefeningen kwijt, in mijn zenuwen helemaal vergeten. Raar maar waar, ik was toch wel wat zenuwachtig! Nu had ik gelukkig wel het papier bij me waar ik alles leuk had opgeschreven, maar tja, naar je hardlooptraining neem je geen leesbril mee. Gelukkig kon ik wat wazige letters ontcijferen en werd de warming up toch nog redelijk normaal afgesloten.

Na mijn inbreng werd er door iemand anders een loopscholing verzorgd en daarna zijn we gaan lopen, dus van de baan af de wijde omgeving in.

Mijn hardlopen ging voor geen meter, kwam lucht tekort en had gewoon nog snotterige benen:-))

Inmiddels blijkt dat ik mijn voorbereidingsformulier voor de training helemaal verkeerd heb ingevuld, dus dat moet ik even opnieuw gaan maken. Nou ja even????

Start opleiding tot assistent trainer.

Vandaag was het zover, de start van de cursus tot assistent trainer, gegeven door de AtletiekUnie. Om 8.45 uur mijn loopmaatje Andréa bij haar thuis opgehaald om samen naar Nieuwegein te rijden. Andréa is gedurende deze drie maanden mijn praktijkbegeleidster, daarnaast is zij op de AV voorlopig mijn trainster. De taken van de praktijkbegeleidster staan hier beschreven. Buiten de praktijkbegeleider heeft iedereen die aan de cursus deelneemt een leercoach toegewezen gekregen.

Ruim voor de start van de cursus waren we bij atlethiekvereniging Atverni, dus eerst maar even een kopje koffie drinken. Iets na 9.30 uur kwam opleidingsdocent Jos en werd de aftrap voor de cursus gegeven. Hij vertelde dat bij deze cursus gebruik wordt gemaakt van de ELO, waar ik nog nooit van had gehoord . ELO staat, zo blijkt, voor elektronische leeromgeving. Studeren doen we bij de AA, wat mij verbaasd deed kijken. Uiteraard heb ik van de AA gehoord, deze AA staat echter voor de Atletiek Academie. Op deze academie kunnen we geen graad halen! Alle leertrajecten worden afgesloten met een Proeve van Bekwaamheid (PvB). Dit geeft de mogelijkheid om je te kwalificeren en een diploma te verwerven door het afleggen van diverse Proeven van Bekwaamheid. De PvB zal hard werken worden en redelijk wat tijd in beslag nemen. Ik ben heel benieuwd hoe ik het ervanaf ga brengen.

Vandaag kregen we twee workshops, te beginnen bij "Een goed begin, is het halve werk!". In deze workshop hebben we het onder andere gehad hoe een training te geven. Aangezien wij als assistent trainers geen training hoeven te schrijven en in principe ook niet hoeven te geven, kregen we de opdracht om 2 aan 2 een warming-up en cooling-down op papier te zetten. Dat op papier zetten is niet even neerkalken wat je misschien gaat doen, nee zo simpel was dat niet. De opdracht moest worden uitgewerkt met een onderverdeling in stofomschrijving, welke didactische hulpmiddelen er gebruikt gaan worden en hoe je gaat dit organiseren. Een leuk en leerzaam onderdeel, waarbij je zelfs moet nadenken. Hetgeen we aan het papier hadden toevertrouwd diende in de praktijk gebracht te worden. Ik en mijn medecursist offerde ons op om als tweede deze up en down te laten zien en we brachten het er redelijk vanaf, althans dat vonden we zelf.

De tweede workshop ging over looptechniek, ook weer een theoretisch en praktisch gedeelte. Nu kregen we de opdracht een oefening over paslengte en kort grondcontact op papier te zetten.
Bij dit praktijk gedeelte was het, netzo als bij de eerste praktijkopdracht, leuk om te zien hoe anderen leuke oefeningen bedenken.

Iets na 15.00 uur was de eerste cursusdag ten einde en vertrok ik met een hoofd vol nieuwe informatie weer naar huis. Inmiddels ben ik terug gekomen van de gedachte: "Nou dat doe ik wel eventjes", er zit heel wat meer werk aanvast dan dat ik in eerste instantie had gedacht. Geeft helemaal niets, ik leer er alleen maar van en hoop me (meer) bewust te worden waarom ik iets laat doen.

 

Training geven, een hoofdstuk apart

Gisteravond, in het kader van de nog te beginnen opleiding tot trainers assistente, gegeven door de AtletiekUnie, voor de eerste keer training gegeven aan de groep waarin ik momenteel loop. Eerst inlopen, warming up en hierna vertrokken voor een LSD training van 22 min. heen en deze ook weer terug.

Kennelijk is het voor heel veel lopers moeilijk om echt rustig te lopen, want regelmatig moest er op de rem getrapt worden. Na precies 44 min. kwamen we terug bij de club, dus er was uiteindelijk netjes gelopen. Na afloop uitlopen en de cooling down gedaan.

Na afloop vroeg ik mezelf af: "Vind ik het training geven eigenlijk wel leuk om te doen?". Ik ben er nog niet helemaal uit! Misschien dat ik moet wennen aan mijn andere status in de groep ( van medeloper tot assistente trainer) en loop ik tegen mijn eigen ongeduld aan. Daarnaast moet ik natuurlijk zelf ook een aantal dingen leren, bv. hoe zeg je dingen na 10 keer iets te hebben aangegeven nog steeds op een vriendelijk manier?

Hoe dan ook, ik hoop dit allemaal te gaan leren als ik zaterdag met de opleiding start. Pas na afloop van de cursus en het blijven assisteren in de groep, hoop ik tot een definitief antwoord te komen of ik het training geven leuk vind om te doen.

Welkom

Welkom op mijn weblog, welke voornamelijk zal gaan over het hardlopen, iets ik 2 tot 3 keer per week doe.
Daarnaast zal ik verder schrijven over hardloopgerelateerde zaken (ahum) zoals blessures, loopjes en andere wetenswaardigheden.
Inmiddels loop ik 5 jaar hard, ik ben hiermee begonnen na mijn 1002de poging om het roken te laten voor wat het is.

De laatste maanden heb ik wegens een ingrijpende operatie helaas niet kunnen hardlopen.
Tot halverwege volgend jaar begin ik met het rustig opbouwen en het kweken van meer conditie en het wegwerken van overtollige kilo's lichaamsgewicht. Deze zijn eraan gekomen zonder dat ik er eigenlijk erg in had.
Na de opbouwfase begin ik voorzichtig te trainen richting mijn eerste marathon.

Zin om een reactie te plaatsen? Ik zeg: Gewoon doen!!